Maar waarom worden we zo creatief in deze maanden? Natuurlijk komt dat niet door Sinterklaas, want die bestaat niet. Hij is ook in een opwelling van creativiteit door de Nederlandse bevolking bedacht, toevallig ook in de donkere maanden. Misschien komt het doordat de dagen ‘korter’ worden.( Wat natuurlijk nergens op slaat, de zon neemt alleen wat eerder vrij in deze tijd, maar dat terzijde.) In deze donkere tijden proberen we misschien lichtpuntjes te creëren met zelfbedachte feestdagen als 11 November, 5 December en het onvermijdelijke verhaal dat ge-dereligieusiseerd is door de atheïsten en daarom nu half draait om een oude man met een grijze baard op een vliegende slee. Ja! Dat kon er nog wel bij. Naast de man die op zijn paard over de daken gaat en donkere mensen, die niet betaald krijgen, de opdracht geeft om in te breken en gekke taferelen uit te halen. Kortom de herfst en winter zijn hectische tijden die ons aanzetten tot creativiteit. Over die creativiteit zal ik eens wat uitdijen(prachtig woord is dat toch, zeker als je vriendin een paar pondjes aankomt. Dan zeg je: “goh, sinds je je rijbewijs hebt, ben je wel lekker aan het uitdijen.”)

Creativiteit moet je voelen!

Een schilder die goed kan schilderen, schildert in mijn ogen geen ‘plaatje’ maar een gevoel. Als die schilder een landschap schildert, moet je bijvoorbeeld kunnen voelen of het warm of koud is. Bij een portret is het belangrijk emotie te vangen in de verf. Een dichter probeert dit met tekst en de muzikant probeert dit met muziek.

We kunnen allemaal een rijmpje maken of een opsomming van moeilijke woorden. Daarnaast kunnen we ook allemaal een kwast in de verf dopen en wat strepen op een stuk papier zetten(kan je dit niet steek je hand dan even op… Ja, goed zo. Nu zie je er uit zoals je denkt over jezelf: debiel). Goed we hebben het dus allemaal in ons, maar vervolgens is het de kunst om jou emoties om te zetten in iets wat andere mensen ook kunnen voelen, en dat is nu precies het moeilijke: hoe kanaliseer ik mijn gevoel naar mijn (worsten) vingertjes.

Hoe dan?

Een goede manier om dit te doen is om je ogen dicht te doen tijdens het schilderen. Kijk wel eerst waar je doek hangt! Probeer vervolgens te schilderen op gevoel. Het resultaat geeft vaak een leuke basis voor een goede uitwerking.

Wat betreft schrijven: kan je het best steekwoorden opschrijven. Een stuk of twintig. Gewoon de eerste dingen die in je opkomen, dat mag natuurlijk van alles zijn en je kan altijd een beetje schrappen. Vervolgens probeer je met elk woord een zin te maken die klopt binnen het verhaal.

Bijvoorbeeld:

Licht, Warmte, Avond, Nacht, Stilte, Jeuk en zweetvoeten.

De klamme warmte

Van het industriële licht,

Verwarmd de avond

Voor de verlaten nacht,

De stilte trekt me dieper

in mijn irritatie om de jeuk…

Van mijn omklemde zweetvoeten.

Misschien denk je nu: “Je bent zelf debiel!” Dan ontken ik dat niet. Ik had persoonlijk ook niks anders verwacht uit de zeven woorden die ik zo even bedacht met mijn pantoffels aan in een te warme overbelichte kamer met uitzicht op een pikzwarte tuin. Maar goed, het is een idee voor als je altijd al eens iets creatiefs wil doen maar het volgens jezelf gewoon niet kán.

Je kunt het! Gewoon doen… Zoals die irritante reclames op tv, die gaan hélemaal niet over energie .

Dankzij de techniek is de opmaak niet goed. “Slimme tekstverwerkers” zijn altijd alleen maar wijsneuzerig dingen aan het veranderen die ik specifiek zo doe. Stop er maar mee Microsoft, dan zou de wereld een stuk beter zijn. Goed. Excuses dus voor de verkeerde opmaak(ontbreken van open regels op de juiste plek).

Zachte stilte 

Zachte stilte

Omarm me,

Troost me,

Verwarm me,

Zachte stilte,

Voel me,

Laat me,

Ken me,

Zachte stilte,

Hou van me,

Verander me,

Verlicht me,

Zachte stilte.

Omhelzing

Verdoofde zielen, gevoelloos

Ademend in de strenge wind

Tot stilte gemaand door stiltes

Door keuzes zonder gevolg,

Woorden zeiden meer dan zinnen,

Spreken is niet wat het was

Zeggen is niet wat het is

Een omhelzing die eindeloos is.

Anders

Soms wil je niet, maar moet je.

Soms wil je, maar moet je niet,

Soms doe je, maar denk je niet,

Soms denk je, maar doe je niet,

Soms wordt het donker, maar is het licht,

Soms wordt het licht, maar is het donker,

Soms hou je van, maar heb je niet lief,

Soms heb je lief, maar hou je niet van.

Soms is alles tegenstrijdig,

Soms niet.

Soms is altijd alles anders,

Dan het gister was…

Niet beter, niet slechter.

Anders…

Tijdens mijn werk doe ik menig interview met artiesten. Als je iemand interviewt dan merk je vaak hoe die persoon is. Zo was bijvoorbeeld een Nederlandse rapper heel erg arrogant tegenover mij. Hij nam me niet echt serieus en zag het meer als een grap. Dit terwijl een Amerikaanse band juist heel serieus reageerde. Arrogantie verschilt van persoon tot persoon en wortelt zich meestal in de opvoeding.

Op de middelbare school komt dit tot uiting. Er ontstaat een groep arrogante mensen die elkaar opzoekt en zich distantieert van de andere leerlingen. Deze arrogantie lijkt voort te komen uit overdreven veel complimentjes tijdens de opvoeding en het inprenten van “jij bent de beste”. Deze mensen worden geïndoctrineerd door hun ouders en nemen deze boodschap over. Na verloop van tijd is de ziekte zo geworteld dat deze mensen daadwerkelijk denken dat ze de allerbeste/-knapste/-slimste zijn. Resultaat: andere mensen distantiëren zich van deze mensen. Dit maakt voor de met arrogantie besmette personen niet uit, zij denken toch dat ze zichzelf wel zullen redden.

Het nadeel van arrogantie is dus uiteindelijk de tunnelvisie die ontstaat. Ze zien alleen hoe goed zij zijn, en verder niks. Ze gaan over lijken om zelf beter te worden en uiten zich tegenover andere met minachting.

Waarom ik dit onderwerp aansnij en hier zo mijn eigen ideeën over heb is omdat ik deze mensen redelijk vaak tegenkom, en ik verafschuw de manier waarop ze met andere mensen omgaan. Daarnaast is deze arrogantie vaak nog onterecht ook. Het knapste meisje van de school, is niet het knapste meisje van de stad. En een redelijke artiest in Nederland, is nog niet bekend in het buitenland. Deze mensen denken dat ze heel veel bereikt hebben, maar zijn er nog lang niet. Waar ik in een vorige blog sprak over dingen van een andere kant bekijken, is dit daar een perfect voorbeeld van. Je bent niet perfect, niemand is perfect. Gelukkig maar, want als één iemand perfect geweest was, dan hadden we die persoon proberen te klonen en kweken, want we willen allemaal perfect zijn.

Uiteindelijk kunnen veel conflicten teruggeleid worden naar arrogantie. Elk dier wil zijn of haar territorium afbakenen, ook wij willen dat, maar wij doen dat door een bepaald gebied voor onszelf af te zetten. Dit gebied is bij arrogante mensen erg groot omdat ze ene hoge dunk van hunzelf hebben. Daarnaast hebben ze een lage tolerantie en daardoor gaan ze direct in de aanval als je binnen hun bereik komt…

Gelukkig, is hiertegen een tactiek. De meeste mensen gaan in de verdediging als iemand met een hoge dunk je aanvalt. Maar probeer het eens om te draaien, arrogante mensen hebben altijd een zwakte, een plek waar ze geraakt kunnen worden. In de tijd dat ik veel rapbattles schreef, was het altijd zaak deze zwaktes te zoeken. En deze tactiek heeft voor mij altijd goed gewerkt, een tegenaanval die erg sterk is zet de partij tegenover je direct op het verkeerde been.

Let wel, dit soort acties zijn niet handig tegen invloedrijke mensen. Je baas zal je vervolgens direct ontslaan, je ouders geven je straf en je vriendin laat je zomaar een paar maanden in de kou staan.

Arrogantie is een ziekte, zo zie ik het nog steeds. Omdat in elk mens een aardig iemand schuilt denk ik. Het klinkt zweverig, maar het komt er op neer dat arrogantie een keuze is, een uitweg. Een uitweg die ik niet aanraad. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

(Vergeet overigens niet dat blogs een uitlaatklep voor mij zijn, gedreven door sommige emoties. Niet alles wat hier staat moet feitelijk opgevat worden )

Miscommunicatie

Doordat je de mimiek van iemand niet ziet, heb je vaker dan normaal miscommunicatie. Sarcasme wordt niet goed opgevat en de nadruk kan je alleen toepassen door je stem te gebruiken. Hier is niet iedereen even sterk in, waardoor bellen voor veel mensen een ‘liability’ is.

Soms… kán het gewoon niet over de telefoon

Natuurlijk kán alles via de telefoon, maar sommige zaken zijn maatschappelijk onverantwoord via de telefoon. Stel je bent je vriendin spuugzat, dan mag je het nooit uitmaken via de telefoon. Ooit is vastgesteld dat dit niet mag, of in ieder geval niet gewaardeerd wordt, maar het is op zichzelf niet zo verkeerd… voor degene die het uitmaakt bedoel ik dan. Als je ooit wel eens een relatie stopgezet hebt dan weet je maar al te goed dat het geheel kan uitlopen op een waar fiasco van emoties en beschuldigingen. Maar, voor degene die het ‘slachtoffer’ is, is het een stok achter de deur dat de ‘ex’ niet zomaar op kan hangen. Een dubieuze psychologische communicatiestrategie, bellen of face-to-face…

Overal

Door de telefoon ben je overal en altijd bereikbaar… Ook als je het soms eventjes niet zou willen. Dan komen de excuses “mijn batterij was leeg”, “geen bereik” of “telefoon vergeten”. Maar waarom maken we die excuses eigenlijk? We moeten niet altijd bereikbaar zijn, dat zijn we ook nooit geweest. Ultieme vrijheid, is alleen te bereiken zonder verstrikt te zijn in ons web van connecties. In de samenleving waarin we nu leven, zijn we ironisch genoeg nooit alleen.

Dromen…

Misschien ben ik een dromer als ik zeg dat ik zou willen meemaken hoe het vroeger was. Dat je om iemand te zien naar diegene toe moet gaan. Het leven lijkt me gevoeliger als de telefoon er niet was. Als mensen elkaar alles persoonlijk zouden vertellen. Liefde via gevoel en niet via de telefoon, dat is tegenwoordig wel anders. De telefoon en vooral de sms wordt gebruikt als een tactisch middel om liefdes aan te wakkeren en op gang te krijgen. Het lijkt me best een grappig idee om voor één dag de hele wereld zonder telefoon te laten gaan. Telefooncentrales uit en het oude leven te voelen. Misschien… moet ik dat eens opperen bij het één of het ander.

Reclame

Laten we beginnen bij de koning (of moet ik koningin zeggen?) van de perspectieven. Reclames kan je op zoveel manieren bekijken dat het maken van reclames een apart vak is geworden(wat ik niet alleen zeg omdat mijn lieve meisje bezig is met een studie binnen de journalistiek). Bijvoorbeeld de reclame van Reebok voor hun Reetone producten. Je zal nu vast denken: “wat?”. Dat dacht ik namelijk ook, de reclame laat alleen maar (mooie)  vrouwen achterwerken zien waardoor de hele boodschap van de reclame een beetje in het niet valt. Toch zullen de mannen en andere vrouwenliefhebbers onder ons best genieten van de reclame terwijl vrouwen ook wel zo’n achterwerk zouden willen. Goed, als we nu van een andere kant kijken en we laten de letters ‘Reetone’ uit de reclame, dan zou deze reclame best in een teleshopping programma passen dat op de late avond wordt uitgezonden. Even voor de duidelijkheid: een teleshopping programma op de late avond is een ander wordt voor 0900-reclames.

Mensen

Maar het zijn niet alleen de reclames waar je van meerdere kanten naar kunt kijken. In de trein kan je ook heerlijk naar mensen kijken en daar een aantal dingen over bedenken. Zo zat er laatst een jongen in de trein uit het raam te staren met een gelukzalige blik. Wat hij precies dacht, dat weet niemand. Maar hij kan als je van de ene kant kijkt: heel blij zijn dat hij eindelijk naar huis mag en vrij is van school. Maar aan de andere kant, mocht het een psychopaat zijn, kan hij ook denken over hoe hij zijn kelder in gaat richten zodat niemand daar ooit uitkomt. Dat is natuurlijk extreem, maar je weet maar nooit. Natuurlijk kan het ook nog zo zijn dat de beste knul bedenkt hoe hij zijn Suzuki Swift of waxinelichtjeshouder tegen de koningin aangooit. Maar het meest voor de hand liggende is dat de knul stapelverliefd is op zijn kersverse vriendin en haar eindelijk weer gaat zien.

Werk

Mijn broer heeft de neiging om elke dag dat hij naar zijn werk gaat een nieuwe zin te roepen. En de laatste die hij gebruikte, valt te interpreteren op meerdere manieren. “Ik ga mensen naar hun eindbestemming helpen,” kan je op twee manieren opvatten. Om het overduidelijke maar niet uit te spreken, laat ik het aan jullie over.

Kunst

Kunst is ook zoiets wat je op honderd manieren kan bekijken, en zo moet je het ook bekijken. Niks is goed, alles kan. Zoals me neefje die een tekening maakt, in eerste instantie dacht ik dat het een raket was. Maar nee, volgens mijn neefje is het een boormachine die kristallen opboort. Het is maar net hoe je het bekijkt. En zo moet alles in het leven zijn.

Het is maar net hoe je er naar kijkt.

Met alles in het leven is het maar net hoe je het bekijkt. Een treinreis naar school kan heel vervelend zijn omdat je in de trein moet wachten, maar je kan het ook leuk maken door koeien te tellen of auto’s te tellen. Klinkt natuurlijk heel stom en debiel, maar het is ook maar een voorbeeld. Een lelijke rode trui kan altijd nog een prachtige vaatdoek zijn. En een verlept grasveld, is een perfect voetbalveld. Als laatste is Sonja Bakker ook gewoon maar een vrouw die menuutjes samenstelt waarvan je lichter wordt. Goed, een blog zonder moraal, is niet normaal zeg ik altijd maar! Dus bij deze de moraal: als het allemaal even niet gaat zoals je wilt, bekijk het van een andere kant.

Je hebt het iemand vast wel horen zeggen, in het echt of in een film: als je kind voor het eerst zijn/haar handje om je vinger klemt dan ben je verkocht. Ik heb nog geen kind, dat is een feit, maar dat ik bij zo’n moment meteen verkocht zou zijn, dat weet ik zeker. In deze blog zal ik wat dieper ingaan op mijn ervaringen met kinderen, en vooral waarom je ze wél moet nemen.

Van mijn nichtje herinner ik me nog heel veel. Mijn zus lag in het ziekenhuis en mijn nichtje lag ernaast in een couveuse. Bij het binnenkomen zag ik het kleine meisje met die lieve kleine handjes zachtjes slapen. Als je dat voor het eerst in je leven ziet dan begrijp je waar het in ene allemaal om draait. Lief hebben ten behoeve van de voortplanting van je geslacht. Of beter gezegd, krijgen van een kleintje. Het is niet voor iedereen weggelegd, maar het gevoel is geweldig.

Al heel snel merkte ik dat mijn nichtje begon te groeien. Hoe snel dat gaat is bijna beangstigend. Het ene moment pas je nog op op een meisje dat in een box ligt en hard huilt totdat je haar oppakt en met haar in je armen door de kamer loopt. En het volgende moment is ze zo groot dat ze zelf door de kamer loopt en al woordjes spreekt. Op dat moment dacht ik ergens in me achterhoofd na over hoe jammer ik het vond dat ik er niet elk moment bij was.

De reden dat ik dit allemaal typ is omdat ik soms juist een beetje moe wordt van de kinderen. Dat komt omdat ze gewoon vijf keer zoveel energie hebben dan ik. Maar op zo’n moment moet je denken aan het mooie van kinderen. Hoe ze groter worden en ook steeds wijzer. Het is bijna ontroerend als je je realiseert dat je een paar jaar eerder met een heel kleine baby door de huiskamer hebt gelopen, en dat ze nu al zo groot zijn dat ze met meer energie dan ik door de kamer rennen.

Altijd heb ik geroepen dat kinderen niks voor mij zijn, misschien omdat ik wel bang ben voor de verantwoordelijkheid. Maar het mooiste in het hele leven is het schapen en opvoeden van een nieuw leven. Alsof je de estafettestok doorgeeft aan de volgende generatie die je met grote ogen aankijkt en leert van jou, als ouder… terwijl je zelf eigenlijk geen idee hebt wat je precies doet.

Als ik een gesprek met menig werker aanga dan komt het er meestal op neer dat diegene het salaris goed vindt en de collega’s zijn leuk. Het werk zelf: ‘ach, dat gaat vrijwel automatisch.’ Uiteindelijk bekennen ze dat ze toch wel blij zijn als het weekend er weer is. Het spreekt elkaar tegen. Het merendeel van de tijd, over het algemeen vijf dagen in de week, werk je om vervolgens twee dagen in de week te ‘genieten’.

Niet lang geleden heb ik een aantal ‘werkers’ er eens naar gevraagd: ‘wat vind jij daar nou precies van?’ Waarop je dan een antwoord krijgt: ‘het geeft mij een doel in het leven’ of ‘genieten moet wel bijzonder blijven’. Antwoorden die in deze werkersmaatschappij ooit door iemand bedacht zijn en maar al te graag gekopieerd en geplakt worden. Wat wijst op het gebrek aan eigen denkvermogen, maar daar komen we een andere keer op terug.

Mensen die van werken houden

Tussen deze mensen bevindt zich een kleine groep die antwoord: ‘ik vind werken leuk.’ De groep die eigenlijk al hun hele leven in een rollenspel zijn verwikkeld waarbij ze hun rol vervullen in de maatschappij én ervan genieten. Ooit heb ik nog eens met een schoonmaker gewerkt die zei: ‘ik vind werken leuk. ’s Ochtends kom ik aan, dan is alles vies. Als ik dan ’s middags wegga dan weet ik dat ik alles schoon hebt gemaakt.’ Dit zei hij met een grote grijns en een kopje cappuccino in zijn hand. In mijn achterhoofd ging een bel rinkelen met daaronder een lichtgevend logo met: ‘pas op, deze man is gek.’ Maar de man heeft een doel in zijn leven: schoonmaken. Zo blijken er ook mensen te zijn die als doel hebben: de kassa bedienen, de vuilnis ophalen, de telefoon opnemen en geldzaken regelen. En die mensen zijn helemaal niet zo gek als we denken. Ik bedoel, ik heb ook een doel: dingetjes typen waardoor mensen reageren en erover nadenken. Of recensies typen, of iets anders wat ik vanuit huis kan doen zodat ik elk moment koffie kan pakken zonder dat iemand tegen me schreeuwt dat het nog geen pauze is, waarop ik dan uitleg dat als ik naast het koffieapparaat ga werken ik weinig tijd verlies tijdens het maken van koffie en dat mijn productiviteit daar met grote stappen op vooruit gaat. (Gelukkig zijn er mensen die mij vertellen dat ik mijn doelen beknopter moet schrijven: studieloopbaan begeleiders, maar die heb ik nooit echt serieus genomen.)

Iedereen heeft een doel met als subdoel: genieten. Daarom kan ik het niet uit me hoofd zetten dat er mensen zijn die het grootste deel van het jaar bezig zijn met iets wat ze niet leuk vinden om uiteindelijk wél iets leuks te kunnen doen. Als er een hemel bestaat, hoe ga je dat dan uitleggen aan Petrus? “Hi, ja ik ben wat later want ik moest nog even een brief typen voor mijn baas. Kan ik mijn salaris meenemen hier? Want ik heb aardig wat gespaard voor mijn vakantie volgende week!” Petrus zal je in je gezicht uitlachen en de ‘stairway to heaven’ afduwen, ga maar door met werken.

Wat ik met het bovenstaande bedoel te zeggen: je leeft maar één keer! Mensen, je leeft één keer. Uno, Ein, Eén, One time. Als je vervolgens driekwart jaar gaat werken om een kwart te genieten, dan ben je uitermate inefficiënt bezig. Je verspilt tijd, tijd die je beter kunt gebruiken door te genieten. Dus als jij op de vraag ‘waarom werk je driekwart jaar om een kwart jaar te genieten?’ antwoordt met: ‘het geeft mij een doel in me leven’ of ‘genieten moet wel bijzonder blijven’. Dan raad ik je aan om net als ik te kiezen voor iets dat je wel gelukkig maakt, iets anders. Zodat je net als de schoonmaker die ik ooit sprak ook zo vrolijk over je werk kan vertellen. En je elke dag geniet van het leven, om aan het eind van de dag terug te kijken op de laatst paar uren en zachtjes tegen jezelf mompelt: “je boft maar weer, ouwe mazzelpik.”

X-Factor

We kunnen heel simpel stellen dat deze serie draait of draaide om Gordon. Na het ‘nekschot’-fiasco is hij uitgegroeid tot een grote held binnen de talentenshows. Een kijkcijferkanon. Maar eigenlijk, als je heel nuchter kijkt naar Gordon in de jury, heeft hij er helemaal niks te zoeken en bestaat zijn commentaar alleen maar uit afkraken. Buiten Gordon was dit programma vooral erg droevig, de jury bestond uit muziekliefhebbers die zichzelf zien als de top van Nederlandse muziek. Geweldig natuurlijk dat die mensen daar aanwezig zijn, maar talent bestaat tegenwoordig dus alleen nog maar uit smaak van de “jury”?

Holland’s Next Top Model

De mooiste meiden uit Nederland worden hier vertoond voor de camera, althans ‘mooiste’ is misschien een groot woord. We kunnen beter stellen dat de domste modellen via deze weg een carrière proberen te maken. Het programma bestaat uit bekvechtende vrouwen en uit kritiek op dat ene spiertje in je gezicht dat zo raar staat op die foto. Hartstikke leuk natuurlijk, maar we weten allemaal toch wel dat modellen tegenwoordig alleen nog maar gebruikt worden als silhouet voor een grote Photoshop-opdracht? En daarnaast, mannen kunnen geen topmodel zijn? Gelukkig hebben wij slurfdragers geen last van emancipatietrekjes, anders hadden we hier een heel fiasco  van kunnen maken.

My Name Is Michael

Hier kunnen we kort over zijn: niemand heeft zijn neus!

Idols

Idols is dat programma dat uitgemolken wordt totdat het gaat klonteren. De “jury” doet zich wederom voor alsof ze de grootste expertise binnen de Nederlandse muziek bezit. Maar we weten allemaal toch dat we het songfestival elk jaar verliezen, omdat de muziekspecialisten die wij rijk zijn een nummer hebben uitgekozen wat elke Nederlander afschuwelijk vindt: Sja-la-li-sja-la-la… De enige expertise die Henkjan Smits lijkt te bezitten is het verpesten van de sfeer en het ruïneren van het zelfvertrouwen van kandidaten.

The Voice Of Holland

Bij kans het enige programma dat waard is om te kijken. Door de blinde audities worden de ‘minder knappe’ mensen niet direct gedumpt en gaan de mensen die écht kunnen zingen misschien wel door. Roel van Velsen, Nick en Simon, Angela Groothuizen en de iets té kritische Jeroen van der Boom maken het programma redelijk vermakelijk. Het commentaar bestaat niet alleen uit het afkraken van de deelnemers maar deze worden op redelijk positieve wijze de deur gewezen. Het enige nadeel, is dat bij zo’n programma altijd zo’n standaard presentator hoort: Martijn Krabbe. Wat heeft die man met talent te maken?  En waarom kan hij zijn commentaar niet voor zich houden. Teksten als: “oh ze moeten nu echt gaan drukken!” en “ben je zenuwachtig?” zijn overbodig en zorgen alleen maar voor irritatie. Eén voordeel daarvan: het programma is ook goed toegankelijk voor blinden.

Verwacht binnen nu en een paar maanden dat ik in de jury zit bij één van deze talentenshows. Puur en alleen omdat ze nog een lege stoel hadden en ik eigenlijk veel te knap ben voor de radio. Goed. Wat ik duidelijk wil maken is dat als we over ‘The Voice of Holland’, ‘Holland’s Next Top Model’ of ‘Holland’s Got Talent’ praten, dan moeten wij als kijker kunnen beslissen wie er wint. Heel simpel door een korte enquête te maken op het internet. Een goede manier om het publiek te laten beslissen, in plaats van die veels te dure sms’jes waarvan we altijd maar twijfelen of het echt nut heeft.

Afgelopen maand liep ik het station van Heiloo af(niet uit, want er is weinig om ‘uit’ te lopen). En als je van het station af wilt, moet je eerst een spoor oversteken. De spoorbomen waren open dus ik loop rustig het spoor over. Tot een vrouw langs me snelt met in haar handen twee grote dozen en een plastic tasje. Op het moment dat ze midden op het spoor staat, scheurt haar tasje en vallen haar boodschappen eruit. Zoals ik in eerder blogs al schreef, probeer ik dagelijks een goede daad te doen, dus dit was bingo. Ik raap de boodschappen en het tasje op en loop naar de vrouw toe die het spoor veilig over was gestoken. Op dat moment komt er een vrouw op leeftijd aanrijden die me direct complimenten geeft: “de jeugd van tegenwoordig is wel behulpzaam hoor! Eerder vandaag hielp een jongen mij ook al zo goed.” De vrouw bedoelde het natuurlijk heel goed, en wou mij slechts een compliment geven. Al kreeg ik het gevoel dat de vrouw eerst zelf geholpen moest worden door de jeugd om te begrijpen dat we zo slecht niet zijn. De vrouw van wie haar spullen op de grond waren gevallen was veel concreter: “dankjewel!” Waarop ik nog vroeg: “moet ik anders even meelopen?” Maar dat sloeg ze met een wegwerpend gebaar af. Ze gaf me de indruk dat ik iets fout gedaan had, zo van: “blijf van mijn spulletjes af! Viezerik.” Maar ach, dat neem je dan maar op de koop toe.

Mijn tweede ervaring was niet lang geleden bij de receptie van een bedrijf waar ik heen moest voor een persopdracht. Toen ik met mijn meisje daar aan kwam, we hadden twee plaatsen, ben ik op de receptie afgestapt. “Goedemiddag, wij komen hier voor de perspresentatie die in de screeningzaal gegeven zal worden.” De man keek mij onderzoekend aan. Ik had een petje op en een warme trui aan en zie er natuurlijk nog uit als een jonge god. “Die begint pas om elf uur hoor, daar is nu nog niemand. Daar kan je nog niet naar binnen.” Terwijl we naar buiten lopen zeg ik tegen me vriendinnetje: “In de mail staat half elf, het is nu kwart over tien. Die zijn er wel, maar we worden niet serieus genomen…”

Een kwartier later, om stipt half elf komen we binnen. Voordat we wat kunnen zeggen, zegt de man achter de balie met een verontschuldigende blik: “Oh, het is hier naar achter, eerste rechts en dan eerste links.” Ik bedank de man vriendelijk en loop langs. Gelukkig namen ze me bij de persafdeling wel serieus, ik kreeg direct allemaal boekjes en werd verwezen naar de persvoorstelling.

En geloof me, dit is niet de eerste keer dat ik door mijn leeftijd en kleedwijze niet serieus wordt genomen bij een persopdracht. Ik heb daarom ook besloten om de volgende keer met een overhemdje te komen en mijn pet in mijn tas te deponeren. Let’s see what happens.

Het probleem van mijn kledingstijl, houding en uiterlijk is dus dat ik niet altijd even serieus genomen wordt op de momenten dat dat wel nodig zou zijn. En stom genoeg gebeurt dat altijd bij de ‘oude’ garde die een bepaald beeld heeft van mensen. We leven in een wereld waar uiterlijk een rol speelt, maar waar alles mogelijk is. Je kan voor de klas staan terwijl je eruit ziet als iemand uit de brugklas. Je kan ontzettend rijk en succesvol zijn als broekie op de beursvloeg. Je kan beresterk zijn terwijl je uiterlijk dit niet laat zien… Oftewel we leven in een wereld waar het een groot risico is om vooroordelen te hebben. Als ze niet waar zijn heb je de kans dat je jezelf voor schut zet en dat kan concequenties met zich meebrengen.

Al moet ik daarnaast natuurlijk niet ontkennen dat het ook kan komen door hoe je jezelf profileert(ja zoek die maar even op).

(I.v.m. een herinstallatie van mijn computer geen plaatjes, helaas!)

De politiek is tegenwoordige het enige waarmee het land zich bezig houdt, maar dan vooral niet de politiek waarmee het land geregeerd wordt. Er wordt nu al drie maanden gevochten over een nieuwe kabinetsformatie. Geert, Mark en andere kornuiten zijn dagen bezig met het eens worden over zaken. Misschien valt het te vergelijken met vriendjes die op straat maar niet kunnen beslissen of ze gaan voetballen of binnen gaan gamen.

Persoonlijk voel ik me gewoon niet meer serieus genomen door de politiek. Het land wordt straks geregeerd door een stel kinderen die ruzie maken over zaken waar niemand iets van af weet. Blijkbaar hebben we met het gehele land gestemd voor een dodelijke combinatie van partijen die het nooit met elkaar eens gaan worden waardoor er nu chaos ontstaat in Nederland. Nouja, dat is misschien iets teveel op de feiten vooruit gelopen, maar het kàn.

Laten we even terugdenken aan de minister-presidenten die we, en dan vooral ik, nog bewust hebben meegemaakt. Dat waren er wel geteld twee: Wim Kok en Jan-Peter Balkenende. Wim Kok was het voorbeeld van iemand die charisma had, Jan-Peter het tegenovergestelde. Maar beide kabinetten hebben Nederland nog niet de Fillistijnen geholpen, dus beide zijn redelijk geslaagd.

Maar nu staan we voor het dillema, en dat komt grotendeels door Geert Wilders. Hele fijne knul hoor, maar de figuren die hem voorgingen(onder andere Pim Fortuyn) werden altijd redelijk vroeg om zeep geholpen. Gefeliciteerd politie en beveiliging, jullie kunnen één ding wél goed! Geert leeft nog!

Goed, nu kunnen er natuurlijk veel dingen gebeuren in de wereld. En ik kan al die dingen gaan beschrijven zodat iedereen achteraf kan zeggen: “Jasper had toch gelijk, hij is zo’n held. Ik wil met hem uit!”, en daarom beschrijf ik het ook allemaal.

×PVV komt aan de macht

Nouja, dit spreekt voor zich. De hele dag Geert op tv, iedereen moet verplicht met Geert shirts rondlopen en iedereen met een hoofddoek moet het land uit omdat Geert zich daaraan ergert. Ik verwacht geen tweede wereldoorlog praktijken,  daar zijn wij veel te nuchter voor.

×Geert wordt neergeschoten

Geert is dood, ohyee, ohyee. Dat zou wel eens een nieuwe zomerhit kunnen worden. Het is vreselijk als Geert om zijn mening wordt vermoord, bij kans nog veel erger dan dat PVV aan de macht komt. Omdat hij doodgeschoten wordt, wordt de achterban van de PVV fanatieker en veel groter. Als hij ook nog eens doodgeschoten wordt door een man of vrouw met buitenlandse herkomst dan wordt het helemaal gekkehuis. Mijn advies: laat Geertje lekker lopen.

×Geert komt toevallig om in een pretpark nadat hij gestikt is in een te zoete suikerspin

Hetzelfde effect als hierboven. Er wordt wel een manier gevonden om iemand de schuld te geven en de bom barst los.

×Geert stapt uit de politiek

Dit is bijna onmogelijk.

×Geert stapt uit de politiek omdat hij zijn been breekt

Eveneens onmogelijk.

×Geert stapt uit de politiek omdat hij de blauwe kleur van de stoelen in de tweede kamer lelijk vind

Dit kan niet, want dan zou Geert heel rebels alle stoelen wel vervangen in een andere kleur.

Uiteraard kent dit verhaal ook een moraal. Want het is niet alleen maar grappen en grollen. Met deze opsomming wil ik zeggen dat mensen wel eindeloos kunnen voorspellen wat er gaat gebeuren, maar dit slaat nergens op. We weten het pas als het gebeurt, en tot die tijd moeten we kijken wat ervan komt. De laatste tijd heb ik hevige reacties op het geheel gehoord. “Als Geert maar niet aan de macht komt!” en “Tweede wereldoorlog deel twee”, maar dit slaat natuurlijk nergens op. Zoals mijn klasgenoot dan heel terecht de uitspraak doet: “Alles kan, als jij het laat gebeuren.” En zo is het.